*

źródełko: dn

Nikt w tej części przestrzeni wirtualnej nie będzie się kłopotał, bawił w jakiegoś amatora-kopistę i zajmował wklejaniem biogra-mów/fii. Jeśli życzysz sobie, szanowny cyber-wędrowcze, dowiedzieć się czegoś o Azealii Banks, musisz dokonać tego własnymi klikającymi ”ręcami”. Jako skromny generator treści niewartościowych (i niewiarygodnych!), ograniczę się jedynie do stwierdzenia, iż smarkula naprawdę nieźle się rozkręca, choć trudno jednoznacznie powiedzieć, do czego. Na chwilę obecną już któryś Z kolei Z jej kawałków muzyki zagościł w uszach słuchaczy. Tytuł tego ostatniego, w szczególności wartego odnotowania to – jak podpowiada oprawa wizualna stworzona na podstawie ”dyszących” archiwaliów – ”BAMBI”. W rytm utworu, wyprodukowanego przez Paula Epwortha (m.in. Adele’owe ”Rolling In The Deep”, szczęśliwie NIE ”Someone Like You”, uff!), zdążyły już przejść się modelki o sarnich – jak mniemam – nogach na paryskim pokazie szmat Thierry’ego Muglera, który odbył się w ramach trwającego tamże tygodnia mody bez urody. Ich moi wydaje się, iż ”Bambii” Azealii (wiadomo-sic!) idealnie pasowałby również jako dźwiękowe tło pod takie pierogi z sarniną, będące doskonałym sposobem na ostatecznie rozwiązanie kwestii oraz triumfalne wchłonięcie, a następnie wydalenie wszelkich, zatruwających mózg disney’owskich miraży. Bon Appétit!

WSZYSTKO jest JEDYNIE
kolejną wersją
Jakiejś wersji.

PS Wersja twórczyni ”L.E.S. Artistes” jest oczywiście udaną wersją. Innych wersji.
PS 2 Wersja ta wiosną znajdzie się na drugim albumie L’artiste-ki zatytułowanym Master of My Make Believe, gwoli informacji.

Najlepsze życzenia radosnych celebracji à rebours przesyła Wasz prosty generator treści, tudzież kontentu, prosto z drogi z ”Blood Banku”. Jeśli w Wasze ręce wpadła przypadkiem książka niejakiego Bryana Bruce‘a pt. Jezus. Dowody zbrodni, albo inne opracowanie na temat Jesúsa historycznego, wiecie, iż nie ma się czym podniecać, by tak sparafrazować Boba Dylana w polskim narzeczu (patrz: ”All Along The Watchtower”). To po prostu zwyczajny dzień, by wspomnieć Stevensa Sufjana i jego Pokojową Gwiazdkę (vide: ”Christmas in the Room”). Och, BORZE.

*

*

*

Bowiem niebywałą wizję utworu ”The Knowing”, który zamyka miks-taśmę House Of Balloons skompletowaną przez wyjątkowo zdolnego skubańca, niejakiego Abela Tesfaye, przedstawia inny wyjątkowo zdolny skubaniec, reżyser Mikael Colombu. Nie pozostaje nic innego do wyklikania. Stosownego Weekndu.

Czy listopadł i już was dopadł, zacni marynarze Mórz Cyfrowych? Na ten wszechogarniający marazm niezbędny jest MC Marazm. Został on (na)trafiony zupełnie przypadkowo, jako że nie znam typa w żaden z możliwych dziś sposobów znania osób, a warto przypomnieć, iż są to sposoby następujące: personalny (inaczej fejs dwa fejs), z widzenia (tj. jeden fejs sans dwa fejs), ze słyszenia (1 ucho bez 2 ucha; możliwy też telefon, co działa w dwie strony), po zapachu (bez szczegółów), epistolarny (vel penpalsowy czy jaki), środek poznania możliwy dzięki wątpliwej uprzejmości mediów elektronicznych (komputery z internetami z przeglądarkami z fejsami, z ćwierkaczami i z innymi substytutami), środek poznania możliwy dzięki wątpliwej uprzejmości mediów vintage’owych (radio, telewizja, prasa) lub INNE środki. Dyskusyjnie aktualna twórczość wspomnianego emm!ce zdaje się być za to o wiele bardziej chętna poznania, więcej niż on sam w każdym razie. Można uzyskać dostęp do niej za pośrednictwem strony i jej podstron mieszczących się pod adresem www.mcmarazm.com. Wskazane jest także skorzystanie z poniżej wklejonego narzędzia odsłuchowego. AVE MALARNIA! Prosi się przygotować uszy na obcowanie z wybitnie szczególnymi, błyskotliwymi pomimo wszechobecnego mroku, pełnymi marazmu, beznadziei, zastoju, letargu, uwiądu, bezruchu, jałowizny, niemocy, martwoty, impotencji, inercji, bezwładu, apatii, posuchy, pasywizmu, stagnacji, zniechęcenia, frustracji, otępienia, odrętwienia, tępoty, drętwoty, rezygnacji, gnuśności, bierności, obojętności, zobojętnienia, bezwolności, niechęci do czynu, stanów odrętwienia (och, ten słownik synonimów!) lirykami formułowanymi do muzyki, która mogłaby brzmieć jak Mikołaj, gdyby nie zbił mu się Słooik (vide Nicolas Jaar, żeby nie było). To się ponoć samo zwie ”kuchenny rap”. Niech będzie, to nie jest czas na kłótnie. Pokój. Z kuchnią.

Selecta!, naciśnij rewind do zeszłorocznych funeralnych refleksji. A gdyby przycisk nie zadziałałby, oto i są równie smętarne nowe. Tegorocznym rokiem (?) idą one (w sensie: te refleksyje, namyślunki) w rytm ”Do you realise??” The Flaming Lips, którzy jak (nie)wiadomo byli poprzednikami Suf Stevensa i Coldplay w koncertowym rzucaniu confetti, balonów i innych odpustowych gadżetów, mających na celu zbałamucić tłumy (tak w nawiasie – Sufjan i Coldplay na równych prawach jednego zdania, a co za tym idzie jednej linijki, nieco zgrzytają oraz bolą). Gdyby jednak poniższy przekaz tekstowy oddany w przepyszny, muzyczny sposób nie zadziałał, pozostaje powyższa wiadomość obrazkowa. Za wszystkich Świet(n)ych!

Oto moja teoria dotycząca wideoklipów Beyoncé: ją samą kręcą w technologii HD z lampą ring light i wszelkimi możliwymi magicznymi obiektywami używanymi w programie Oprah, a wszystkich pozostałych na gównianym sprzęcie z lat ’90-tych.

… co tłumaczy, dlaczego współuczestnicy teledysków B (tancerze, KTOKOLWIEK, itp.) na ekranie wyglądają wręcz poszarzale oraz tak jakby nad ich głowami zainstalował się wieczny, mroczny cień, podczas gdy nad protagonistką nieustannie wisi dumne, nienaturalne – nawet jak na warunki taśmy filmowej – żarzące się, nomen omen – ”HALO”.

(… to także jest te miłe uczucie, gdy czyjeś słowa, układające się w przekonującą teorię, potwierdzają twoją własną, która przedtem wydawała się nieprzekonująca, choć może nie tyle tobie, co innym. A zatem wdzięczność Lainey).

Wielce prawdopodobne, iż przy manufakturze najnowszego bardzo krótkiego metrażu Rihanny również użyto niejednej świetlnej różdżki. Jednak nie jest to tak znowu jasne (sic!), ponieważ twórcy zrobili go (i NAS) na szaro, w niezwykle chodliwej obecnie technice, cyfrowo próbującej osiągnąć efekt podobny do tego osiągalnego za pomocą amatorskiego filmu Super 8 (ja myślę?). I tym sposobem lekkiemu kawałkowi muzyki pt. ”We Found Love”, z łatwością mieszczącemu się w szufladzie z napisem: (nie)winne przyjemostki, towarzyszy fabuła przywodząca na myśl ciężkie gatunkowo produkcje jak chociażby Trainspotting, Requiem dla snu, czy może przede wszystkim w tym przypadku teleserię Skins. Wrażenie? Wow, co znaczy także le wahou de Cassie.

PS 1 Czy powyższa fotografia nie sprawia, że myśli samoistnie biegną w kierunku książki/filmu Where the Wild Things Are, tudzież Gdzie mieszkają dzikie stwory?
PS 2 Czy na podstawie lektury tego przesoczystego wywiadu z autorem ww. dziełka, Maurice’m Sendak dla Guardiana, nie dochodzi się do prostego wniosku, iż jest on niezłym skurczybykiem? Oczywista, na +

1. PJ Harvey z albumu To Bring You My Love, rok 1995. Zaś w 2011 Polly Jean za pośrednictwem swojego ósmego z kolei albumu nawoływała Anglię do zatrzęsienia się, co też Anglia posłusznie uczyniła w sierpniu tego samego roku. Na fizycznie nieistniejącym marginesie można dodać, że wspomniany krążek, tudzież pliki muzyki zatytułowane właśnie Let England Shake, wypadają wspaniale, gdy wymiesza się je naprzemiennie z utworami pochodzącymi z płyty New Amerykah Part One (4th World War) autorstwa niejakiej Eryki Badu. Czasami po prostu jedna płyta lepiej oddaje drugą. Albo jedna zyskuje więcej poprzez drugą. Lub też obydwie zyskują dzięki sobie nawzajem. Let Amerykah Shake to zatem niezwykłe dźwiękowe doświadczenie, godne najwyższego poświęcenia i polecenia.

2. 2010, The Drums z płyty The Drums. Obecnie zespół promuje już drugi, wydany 2 września album Portamento. To najprawdziwszy strach sięgać po nowe nagrania rok po wydaniu poprzednich nagrań, ponieważ mogą to być odrzuty z nagrań jeszcze wcześniejszych niż wcześniej wydane. Tak mówią statystyki, a statystyka to nauka. W każdym razie tutaj Drumsowi (sans bass) chłopcy jeszcze w ubiegłorocznych, nieco Lynchowskich klimatach, chociaż nie uświadczymy tu żadnego karła, ani podłogi we wzór szachownicy. Choć to może być tylko wrażenie, gdy jest się w trakcie odkrywania ”Miasteczka Twin Peaks” na nowo, do czego również warto zachęcić wszystkich przechodzących na tę stronę przechodniów. Uważajcie na pasach.

Spożywając dziś tatara jako ten biedny, mówiący po polsku Tatar, naszła mnie myśl rodem z Tartaru (,,w mitologii greckiej była to najmroczniejsza i najniższa część krainy podziemia, gdzie przebywały dusze skazanych na wieczne cierpienie”, źródełko), a inaczej mówiąc, takie oto szelmostwo: przy dzisiejszych zasobach (setlist.fm, setlist.com, youtube, cyber-społeczności, bla-bla-blogi, etc.), a także zacietrzewieniu, zdolności do formułowania fałszywych wniosków oraz przyjmowania z góry utartych tez, z rozbrajającą łatwością można by (OK, ,,mogłabym”) napisać sprawozdanie z krakowskiego panowania Kanye Westa na festiwalu wroga od Coca-Coli, w szczególe tam nie będąc. Oczywiście, ma się rozumieć – mnie tam nie było, a całe wydarzenie ponoć dumnie i radośnie się odbyło. Ale spokojnie oraz bardzo zen zen!, parę oddechów do papierowej torebki i zdusiłam ten nagły wybuch tików Tourette’a. Choć nie powiem, wizja ubrania TEGO w słowa była nieprawdopodobnie kusząca. Bowiem, co to za problem opisać coś, co się widziało? To wydaje się mało twórcze. To już było. WSZYSCY tak robią. Bracie, pokaż mi, jak wiarygodnie preparujesz coś, czego nie było ci dane zobaczyć, doznać, ani powąchać. To także odsyła nas do genezy. Y’all know peoples: na początku było Słowo. Umiejętne żonglowanie nim ma moc. I od niego właśnie zaczęło się to jedno wielkie oszustwo, które nas otacza, choć oczywiście termin ,,szelmostwo” brzmi zdecydowanie delikatniej i bardziej dyplomatycznie.

* foto ukradzione dzięki (jak mniemam) uprzejmości Gazety Krakowskiej, POLSKA PreSSe.

A zatem, mamy rozumieć, że Abel Tesfaye chce zaczynać Weeknd od czwartku, jednocześnie podrzucając swoją miks-taśmę w formie cyfrowej w piątek, który jak wiadomo jest już dożywotnią przestrzenią czasową działań i ekscytacji REBEKI Black? Czy może morze staje się na tyle burzliwe, iż należy myśleć o jego pełnej wolności do takiej a nie innej interpretacji kalendarza, jako że jest on ”Thrusday’s Child”? W chwili obecnej pierwsze wrzuty do ucha Czarnego Czwartku (och, Tato), nie idą tak gładko jak pompowanie Domu Balonów, jednak trzeba Weekndowi oddać to, iż ukazał się on w czwartek, a nie na przykład we wtorek. Wtorek jest najgorszy. We wtorek nic już jest nie warte nic. Rien, nada, niente. Bowiem wtorek następuje po poniedziałku. Poniedziałek jest najlepszy. W poniedziałek można zacząć wszystko od poniedziałku, od nowa zacząć nowe życie. I to właśnie we wtorek zdajesz sobie sprawę, że nic ci nie wyszło w poniedziałek, a to dopiero wtorek! 4 (CZTERY, doprawdy sans Beyoncé) dni do piątku. Równa się marność, a czasem nawet męczarnia. Wracając jednak do trwającego właśnie Weekndu, to Abel vel Weeknd musi mieć w sobie jakąś kroplę polskiej wódki, ponieważ najwyraźniej lubi je dłuuugie, to znaczy te Weekndy. Weekndy in the city i bardzo Vampy Weekndy w Kontrze, istotnie. Cóż, pozostaje nam dalszy odsłuch badawczy tego Weekndowego dziecka pt. Czwartek, choć wątpliwe, by w ciągu tego czwartkowego dnia, który jest już piątkiem, doszło do uszu coś, dorównującego pięknocie poniższego. Ewentualnie ”Ptaki”. I i II.

* Klikając w nieruchomy obrazek z napisem ”Weeknd”, przeniesiesz się tam, gdzie można ściągnąć mini-płytę Weeknd.
* Throw me tomorrow!

Oh Moz. TY WIESZ. Wiesz, że największym konfliktem w trakcie rozpoczynającego się w ten szabas festiwalu, podczas którego wróg kusi kwiat naszej polskiej młodzieży Coca-Colą, nie jest wcale niedoszła obecność typa o ksywie Q-Tip przed niejakim ”Kenye’em” (oryginalna pisownia zaczerpnięta z oficjalnego newslettera czasopisma Machina, bez żartów, korektor najwyraźniej nie ma ich w swojej opiece), a królowe smolistego, pretensjonalno-pompatycznego, g(ł)ównonurtującego indie z Nowego Amsterdamu, tj. Interpol, grający niemal symultanicznie do Dzieciaka-Cudaka, to znaczy Kid Cudiego. Gdyby było mi to wyKRAKane, wszystkie Cuda tego pogmatwanego, wampirycznego (sans Edward) Szczyla, wymieniłabym na napompowanych panów w ładnych garniturach i porządnych butach, nawet jeśli nie ma już z nimi najniesamowiciej irytującego art-pozera Carlosa D., a ich ostatni album jest tak kiepski, że aż chce się płakać czarnymi łzami eyelinera. Wyjątkowe tańce Danny’ego Kesslera jednak wystarczyłyby mi (swoją drogą, to iście niesamowite, jak w NIEKTÓRYCH przypadkach człek robi się mało wymagający, jak to wytłumaczyć?), choć i tak z wysokiej góry wiadomo, iż ten chłopak z gitarą nigdy nie będzie dla mnie parą. Podobno na tej, bo nie tamtej, trasie grają ”Specjalistę”. I na pewno wykonają ”Rolanda”, jako że jest to pieśń o koleżce z Polski, chociaż oryginalnie chodziło o pewnego bretońskiego hrabię. Zastanawiające, istotnie. W ogóle, a może przede wszystkim w szczególe, teksty tejże organizacji muzycznej pełne są L’âmezinessości. A odkąd w czarnej godzinie przeczytałam Interpolową zakładkę z ich lirykami na songmeanings.net, moje życie nie jest takie samo. Ale nie cofnęłabym się o ten krok w mrok.

ROMAN. A w zasadzie afisz zwiastujący rychłe nadejście jego najnowszego filmu. CARNAGE. To podobno komedia ma być. Na podstawie sztuki Yasminy Rezy. Do zobaczenia w Wenecji w trakcie 68-go Festiwalu Filmowego, który w tym roku odbędzie się w dniach od 31 sierpnia do 10 września. Czy perspektywa zobaczenia celuloidowego Pułkownika Landy, dzielącego kadr z Hanną Schmitz, a to wszystko w obiektywie twórcy Pianisty, nie wydaje się być iście porywająca? W sumie i w różnicy jest to spełnienie kolejnej, całkiem pięknej, acz mrocznej i zwichrowanej fantazji. Wymieniając tak i wrzucając do jednego wora protagonistów Bękartów Wojny, Lektora, a także samą filmową historię Władysława Szpilmana, niemożliwe jest niepomyślenie o TYM. Z akcentem na znacznik czasu wynoszący 4:00 i w górę. I zgadza się, cała (nie)wspomniana trójka w swoich pawlaczach autentycznie trzyma tę niemal czterokilową, najbardziej pożądaną (choć nadal nie wiadomo, dlaczemu?!) statuetkę w branży. Co za szalony, ironiczny z(a)bieg okoliczności.

PS Ta pesudo-notatka ma szansę obronić się, o ile Jodie Foster i John C. Reilly NIE zagrali w żadnym filmie z holokaustowym wątkiem. Wiadomo jednak, że na pewno zagrali w obrazach z udawaną II Wojną Światową w tle. U mnie nic nie dzwoni. A po Twojej, tak – TWOJEJ!, części ekranu?